n@t-nat

คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ที่จะได้สอบกับเพื่อนๆทุกคน

จะว่าไปเวลาก็ผ่านไปเร็วเนอะ 

ยังจำได้อยุ่เลยว่าตอนปี1กลัวติดโปรมากขนาดไหน

ไปบนขอพระจอมกันเลยทีเดียว

และหลังจากนั้น  ก็ทำให้รู้ว่า 

ไม่ต้องไปบนหรอก   ไม่ต้องไปขอด้วย

ถ้าไงเราเรียนและทำได้แบบนี้  ไม่มีทางติดโปรแน่ๆ

และแล้วเวลาก็ผ่านไปไวอย่างโกหก  อีกไม่กี่วันข้างหน้าก็จะเสร็จสิ้นการสอบปลายภาค

ชีวิตมหาลับเริ่มจะหมดลง  (หนีเที่ยวไม่ได้อย่างเมือนก่อนแล้วจิ อิอิ)

ชีวิตการทำงานกำลังจะเริ่มต้น........การที่ต้องรับผิดชอบชีวิตมันจะหนักขนาดไหนนะ

นึกๆแล้วก็กลัวขึ้นมา.......

จากเมื่อก่อนเคยคิดว่าชีวิตเรามันสั้นๆ  แปปๆเดี๋ยวหมด แปปเดี๋ยวก็ตาย

แต่ตอนนี้ไม่คิดแบบนั้นแล้วหล่ะ 

พอเริ่มจะต้องหางานทำเอง  ..........ก็เริ่มที่จะรู้สึกว่าชีวิตยังอีกยาวเลย

อีกยาวกว่าเราจะเป็นเหมือนพ่อกับแม่เราเช่นทุกวันนี้

พ่อกับแม่เราไม่รู้สึกเหนื่อยบ้างหรอ?......20กว่าปีที่ผ่านมา

20กว่าปีที่ต้องดูแลเรา  พวกท่านจะรุ้สึกว่ามันนานขนาดไหนนะ

ต่อจากนี้จะเป็นยังไงไม่รู้.....เหมือนมองข้างหน้าไม่เห็น

ไม่เหมือนตอนที่เรียนอยู่.....

อย่างน้อยๆก็ได้รุ้แหละว่า......พรุ่งนี้ต้องปันงานส่งอาจารย์..........เดือนหน้าต้องเครียมตัวพรีเซ้น

ปีหน้าเราต้องทำโปรเจคส่ง........

แต่ตอนนี้มันมองอะไรไม่ได้เลย  ไม่รุ้ว่าพรุ่งนี้ต้องทำอะไร 

ไม่รุ้ว่าเดือนหน้าจะยังยิ้มอยุ่มั้ย?......ไม่รุ้ว่าปีหน้าจะอยุ่ไหน

มันดูว่างเปล่าจัง......

และพอคิดๆๆๆๆๆ...........ก็ทำให้รุ้ซึ้งถึงความว่า

"ทำวันนี้ให้ดีที่สุด"

แล้วเราทำวันนี้ได้ดีหรือยัง?........คำถามที่ต้องเกิดขึ้นตามมาทุกครั้ง

คำตอบเหรอ?.......คงไม่ต้องบอกหรอกนะ(รุ้อยู่แก่ใจ)

แต่อย่างน้อยๆก็ทำให้มีกำลังใจมากขึ้นเยอะเลย

อย่างน้อยๆก็ทำให้เรามองทุกวันในปัจจุบันมากขึ้น.......ทำให้เรารุ้ว่าเรากำลังทำอะไรอยุ่

วันนี้ไม่ทำ  พรุ่งนี้ก็ต้องทำ 

วันนี้ไม่มี  พรุ่งก็ต้องมี

วันนี้ไม่อ่านหนังสือ  พรุ่งนี้จะสอบได้มั้ย.......อะไรแบบนี้5555