สอบครั้งสุดท้าย

posted on 27 Feb 2008 13:35 by tanachi-nat

คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ที่จะได้สอบกับเพื่อนๆทุกคน

จะว่าไปเวลาก็ผ่านไปเร็วเนอะ 

ยังจำได้อยุ่เลยว่าตอนปี1กลัวติดโปรมากขนาดไหน

ไปบนขอพระจอมกันเลยทีเดียว

และหลังจากนั้น  ก็ทำให้รู้ว่า 

ไม่ต้องไปบนหรอก   ไม่ต้องไปขอด้วย

ถ้าไงเราเรียนและทำได้แบบนี้  ไม่มีทางติดโปรแน่ๆ

และแล้วเวลาก็ผ่านไปไวอย่างโกหก  อีกไม่กี่วันข้างหน้าก็จะเสร็จสิ้นการสอบปลายภาค

ชีวิตมหาลับเริ่มจะหมดลง  (หนีเที่ยวไม่ได้อย่างเมือนก่อนแล้วจิ อิอิ)

ชีวิตการทำงานกำลังจะเริ่มต้น........การที่ต้องรับผิดชอบชีวิตมันจะหนักขนาดไหนนะ

นึกๆแล้วก็กลัวขึ้นมา.......

จากเมื่อก่อนเคยคิดว่าชีวิตเรามันสั้นๆ  แปปๆเดี๋ยวหมด แปปเดี๋ยวก็ตาย

แต่ตอนนี้ไม่คิดแบบนั้นแล้วหล่ะ 

พอเริ่มจะต้องหางานทำเอง  ..........ก็เริ่มที่จะรู้สึกว่าชีวิตยังอีกยาวเลย

อีกยาวกว่าเราจะเป็นเหมือนพ่อกับแม่เราเช่นทุกวันนี้

พ่อกับแม่เราไม่รู้สึกเหนื่อยบ้างหรอ?......20กว่าปีที่ผ่านมา

20กว่าปีที่ต้องดูแลเรา  พวกท่านจะรุ้สึกว่ามันนานขนาดไหนนะ

ต่อจากนี้จะเป็นยังไงไม่รู้.....เหมือนมองข้างหน้าไม่เห็น

ไม่เหมือนตอนที่เรียนอยู่.....

อย่างน้อยๆก็ได้รุ้แหละว่า......พรุ่งนี้ต้องปันงานส่งอาจารย์..........เดือนหน้าต้องเครียมตัวพรีเซ้น

ปีหน้าเราต้องทำโปรเจคส่ง........

แต่ตอนนี้มันมองอะไรไม่ได้เลย  ไม่รุ้ว่าพรุ่งนี้ต้องทำอะไร 

ไม่รุ้ว่าเดือนหน้าจะยังยิ้มอยุ่มั้ย?......ไม่รุ้ว่าปีหน้าจะอยุ่ไหน

มันดูว่างเปล่าจัง......

และพอคิดๆๆๆๆๆ...........ก็ทำให้รุ้ซึ้งถึงความว่า

"ทำวันนี้ให้ดีที่สุด"

แล้วเราทำวันนี้ได้ดีหรือยัง?........คำถามที่ต้องเกิดขึ้นตามมาทุกครั้ง

คำตอบเหรอ?.......คงไม่ต้องบอกหรอกนะ(รุ้อยู่แก่ใจ)

แต่อย่างน้อยๆก็ทำให้มีกำลังใจมากขึ้นเยอะเลย

อย่างน้อยๆก็ทำให้เรามองทุกวันในปัจจุบันมากขึ้น.......ทำให้เรารุ้ว่าเรากำลังทำอะไรอยุ่

วันนี้ไม่ทำ  พรุ่งนี้ก็ต้องทำ 

วันนี้ไม่มี  พรุ่งก็ต้องมี

วันนี้ไม่อ่านหนังสือ  พรุ่งนี้จะสอบได้มั้ย.......อะไรแบบนี้5555

ครั้งแรก

posted on 15 Feb 2008 12:36 by tanachi-nat

กดดันเหลือร้าย  กับการสัมภารณ์งานครั้งแรก

ไม่ชอบสายตาที่ถูกมองเลย   ตอนสัมภารณ์ก้ไม่รู้สึกไรอ่ะนะ

รู้แต่ว่าคงไม่ได้แน่ๆ 

แต่พอออกมาแล้วมาพูดให้ส้มกับยูกิฟัง  น้ำตามันดันไหลออกมาก

เขากดดันเรามากถึงขนาดนั้นเลยเหรอ? 

เกียดตัวเองที่เป็นแบบนี้  ต้องเข้มแข็งมากกว่านี้

ตอนสัมภารณ์จะว่าไปไม่ค่อยตื่นเต้นนะ จะกลัวเรื่องภาษามากกว่า

และมันก็ออกมาได้แย่มาก  รู้ๆเลยว่าเป็นไง

พอคุยๆก็โอเค  ค่อยๆผ่อนคลายลง

แต่ออกมาร้องไห้นี่จิ  ก็มันเจ็บใจนี่นา

เรื่องจบวทบ.กับวศบ.  เจ็บใจจริงๆ

 เกียดว่ะ  ........เกียดมันมากกกกกกกด้วย

ให้รู้ไปเลย  นี่เป้ฯประสบการณ์ครั้งแรกที่น่าจดจำอย่างยิ่ง

เขาดูตั้งแต่หัวจดเท้า  ดูท่านั่ง ดูการพูด ดูความคิด

กดดันด้วยสายตา  ใช้อายคอนแทรค แบบว่าไม่ชอบตาของคนนั้นจริงๆ

น่ากลัวอ่ะ  ...........

ใกล้จบแล้วววว

posted on 31 Jan 2008 01:07 by tanachi-nat

อีกประมาณเดือนก็จะจบแล้วสิเนาะ

รู้สึกโหว้ๆอ่ะ  ไม่เหมือนตอนที่จบม.6เลย

มัน  .......  เป็นไงไม่รู้ 

นี่ชั้นกำลังจะจบแล้วนะ  

ชั้นจะจบจริงๆนะ  จะไม่ต้องไปเรียนแล้วนะ

ทำไมถึงมีแต่ความกังวลเข้ามาเต็มสมองอย่างนี้

ไม่มีความรู้สึกเศร้า  อาลัยอาวอนเพื่อนๆเลย

 เกิดอาการงง  เพราะทุกทีจะร้องไห้ตาบวมไปแล้ว

ตอนนี้รู้สึกเหนื่อยๆ  โหว้ๆจริงๆนะ

ไม่รู้จะต้องทำไรต่อดี  มันทำตัวไม่ถูก

ไอรุ้มันก็รุ้อยูอ่ะนะว่าต้องหางาน  แต่มันไม่มีอะไรเลยไง

ไม่เหมือนตอนสอบเรียนต่อเลย

หงุงงงตัวเองมากมาย

ใช้ชีวิตได้แบบไร้สาระ 

เหนื่อยกับการร่อนเรซุเม่

รุ้ว่าไม่ได้  รุ้ว่าต้องแข่งขัน   แต่ก็ต้องส่ง

เหนื่อย  เปลืองเงิน...........ง่า -*-

เกียจตัวเองจังเลย.........

 พยายามทำตัวลันล้ามากมาย    มันก็ลันล้านะ

สนุก  ขำ  ได้หมด 

ไม่ได้พยามยามมากมาย  เพราะไม่ได้เศร้านิ.......

เป็นไรเนี่ย  สับสนเหรอ????

อืม.....วันก่อน(นานหลายวันมากมายจนจำมิได้)

กลับไปอ่านไดหน้าเก่าๆแล้วรู้สึกอะไรบ้างอย่าง

รุ้สึกว่าเมื่อก่อนเรามีจุดหมายกว่าทุกวันนี้มากกกก

ทุกวันนี้มันดุว่างเปล่าเกินไป   ว่างเปล่ามากมาย......

ไม่เข้าใจว่าตัวเองต้องการอะไร 

จริงๆแล้วต้องการอะไร  ต้องทำอะไร  ทำมันไปทำไม 

ง่า  -*-.......

มีแต่เรื่องให้งง